قدح لعل

حرام باد بجـــــــــــــــــز یار گلعذار قدح

فدای باده ی لعلش کنم هــــــزار قدح

حبیب من چو شود ساقی و قدح گیرد

روان بچـــــــــــــرخ در آید هزار بار قدح

حسود را ز حسـد خون دل بجوش آید

چو پر ز باده بدستم دهــــــد نگار قدح

حلال نیست مئی لعل بی لب ساقی

بُود حرام چو نوشنــــــد خوشگوار قدح

حکایت از جـــم و جام گذشته وارد یاد

میان خلق از آن دارد اعتبـــــــــــار قدح

حریف باده گشانست آنکـه از ره شوق

به نقـــــد جان بستاند ز دست یار قدح

حدیث توبه و تقوی مپـــــرس از محمود

دهــــــــد ایاز چو او را دمی دو چار قدح