اَنگریں تَبد ءُ لِوارے کَشگ اَت   واھگانی درچک ءُ پُلّاں سوچگ اَت شاتُلے درچکانی شاھاں نِشتگ اَت   گِلہ اَت آ چہ لِوار ءَ نالگ اَت سُتکَگیں درچکانی تاکاں مارگ اَت آ پہ پُلّاں سوزیں الھان وانگ اَت سرجمیں گِریشگ لِوار ءَ سوتکگ اَت نی لِوار ءَ کلگ ءَ مانشاتگ اَت کاپَر ءِ منگیر ءَ ماتے نِشتَگ اَت اوست ء...

 یار   در   آغوش    باشد   لذتی  دارد مگر شب  نشینی  با   خیالش  لذتی  دارد دگر    دل  به  کامش  میرسد  چون  گنج یافت لیک  داغ  و  یاد  یار  کمتر&n

    یا ھُدا  اِے  بے وسیں راج ءَ  بِدے پیگمبرےیا  جْوانیں  دردوارے   راجدوستیں رھبرے   یا تَو وت ایر ءَ زمین ءَ اُستمان دست ءَ بِگریا بہ بَکش اِے  اُستمان ءَ زورمندیں کمبَرے  زَیم بلوچ               &nb

بُلبُلے کہ  اَرس ریچ اِیت  واھَگ  ءُ  اَرمان باتباگی ءَ  کہ  پُلّ دردیگ اَنت  آ  باگ بیران بات آ  بھار ءَ  کہ گُلّاں  تاھِیر ءُ ھِچ اَرزشت نیستبُنگرات  آدْرو  بہ  بات  پہ  مِہتراں  تاوان بات بے بھاھیں زندگی ءَ&

وائے وھد ھَما مِھرانی آجُو اَت وتن شادان اَت ھَنکین گُلزمین آباد اَت کاڈانی مُدام دیوان اَت نوشنز ءُ شَمورگ مھرے مھر ءُ دوستی ءِ ساچان اَت جُو گوں شَھجُویں آپ

کُجا بوت اَنت ھَما پُرّ مھریں دیوان کہ یکجاہ نند ءُ نیاد اَت گپّ ءُ تران نہ ھَست اَت کینگ ءُ کَست ءُ ھَسدئے گوں پَہکیں دِل مُدام وَژدِل ءُ شادان تِپاکی مهر ءُ دوستی

بُرو اِت اِے سایت ءِ تہ ءَ پہ بلوچی زبان ءَ اوٹ بدیت داں بلوچی زبان گوگل ءَ تہ ءَ ھَوار کنگ بہ بیت جُھد کَن اِت پہ ماتیً زبان ءَ https://support.google.com/translate/thread/33500780?hl=en بلوچی

وش اَنت زید مئے مُلکانی موسُم جَمبَری ھَورانی چُکانی تَوار، ھَورو گوار مات اِنت گُلزمین مِہرانی زَیم بلوچ

چه حاجت به گل تـــــــو گلستان من تو مُشکی و عنبــــــر تو ریحان من تو از من ربودی دل و جان و روح توئی جان و روحـــــم تو جانان من نبینم بجـــــــــــز روی تو

چْولَک کہ دِریت سُوچَن ھَم برات بیت زَیم بلوچ

نوش اِت سارتیں آپ مَشکانی وپتاں ساھِگ ءَ درچکانی ماتیں گُلزمین شاتاپ اَت وش اَت زِند ھَما دَورانی زَیم بلوچ

پَتو ماتیں وتن نوں من سرگِپتگاں پہ تئی آجُوئی مرگ ءَ سرگْوستگاں مَکر مُلّاے وھدے کہ شَر زانتَگاں نی گُلامی ءِ زمزیلّ من سِستگاں دیریں بَندیگ ءُ د

دوش بختم بود بیدار چشم مست و دیده هُشیار انجمن در باغ لاله بی نقاب و ماه برهنه با نگارم بود مجلس گویی لب ها مست بودند لب نهادم رو لبانش همچو آن شیرخوار طف

کِسّہ ئے شھدیں زَیم من دَرشان کناںھانُل ءِ یات ءَ مَرچی من دیوان کناں یات کناں مرچی ھانُل ءَ گالانی تہ ءَگوشدار اِت او ھَمبلاں شھدیں کِسّہ ءَ، چَہ وتی کُلّ ءَ

کاپَرے ساھِگ آ زانتکاریں پِدر نِشتیں ما پَہ وَشدلی پَنت ءُ ھَبر وتی پیریں پِتانی چَنک ءِ آواز دِلانی پُلّ رُستاں دَرچک ءِ بَر زَیم بلوچ

بلوچ زیب دار اِنت بلوچ ءَ گوں بَس وتی جامَگ ءُ پَشک ءُ دْوچ ءَ گوں بَس نہ زیب اِیت بلوچ ءَ دِگر رَسم ءُ دْود بلوچ زیب دار اِنت بلوچ ءَ گوں بَس زَیم بلوچ

لعل لبت باده ناب چشم دو قدح شراب چهره ی تو ماهتاب تو صنم من کافرت رند بلوچ

سَدّکاں من روچے تَبیب ءِ مئے دِل ءَ درمان کَنت اِے منی پَلَشتگیں زِند ءَ سر ءُ سامان کَنت اَلّم ءَ روچے نہ روچے مھروان ئے دَر کپیت گران بھاھیں دوس

دِل چو بُوجی ءَ تیاب ءِ مَیار اِنت بلے آئی اوست چو زِری نود ءَ مُلور اَنت. رند بلوچ

من وتی ماتیں زُبان ءَ چِہ کدی بے تران نہ باں اچ وتی شھّدیں بیان ءَ چِہ کدی بے تران نہ باں هَر سَتَر ھُشکیں منی ماتیں وتن بیل ءُ یلاں مکھیں ماتیں بلوچستان ءَ چِہ کدی