منی ماتی منی دِلبنــــــــد ءُ ساہ اَت منی چمّـــانی روک پَمن چوں ماہ اَت دِل ءِ آرام گُشـــــــــے باگ ءِ بھار اَت آ اَنچیــــــــں مِھربان مِھرانی جاہ اَت چوں شاہ ءِ دَروَر اِنت آ بـــــے سَتاے دَل ءِ باگ ءَ منی گاں آ چـوں شاہ اَت مبات ءَ بـــــــــــے ترا من اِے جہان ءَ منی جان ءُ جہان پَمن چوں س...

میر ءُ وتن دوست وار باں مُلا اگاں سردار باں اِے جَنت ءِ دُمباں تَچاں چہ گُلزمین بیزار باں شیدائے ھور ءُ لِزت ءَ اِشک ءَ بِھشت ءِ بے وتاu200eu200eں بیگواہ چہ جِندءَ وتی اِے گوں کیاں گموار باں دوزَک کُتگ دُنیاں مئے گوں جَنت ءِ کُولءَ کرار یل داتگیں ماتیں وتن گوں آزمان ءَ یار باں مُلا ءُ مَلوک ءَ بَچار...

نباشد سوز عشق اندر جگر گر ندارد لذتی هیچ اشک ریختن رند بلوچ

نہ لوٹاں کِسر ءُ ماڈی ءَ بھشت ءِ من ءَ اِے گُلزمین ھاک بَس اِنت وتن ماتیں من ءَ اَمباز بہ کنت ءِ وتن ماتیں من ءَ اِے ڈاک بَس اِنت زَری پہ جَنت ءِ ساھِگ ءَ مُلا من ءَ ڈیھہ ئے گُلانی تاک بَس اِنت کجاں ھور ءُ کجاں گلمان مُلا وتی اِے گُلزمین ءِ واک بَس اِنت منی پَجّار منی ماتیں زُبان اِنت کہ ما را وانَگ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ آ بلوچیں کہ گوں درامد سانگ کَنت نئے بلوچیں کوم ءِ نام ءَ ننگ کَنت هر کس ءَ دوستیں وتی رسم ءُ رواج بے سریں مرد ءَ کہ دود ءَ زنگ کَنت مئے بلوچی زِندگ ءِ پہ رسم ءُ دود کئے وتی ماتیں زُبان ءَ گُنگ کَنت بَس وتی جِند ئے کلوگر جَنت ئے بے سَم...

ساه منی جان ءُ منی ایمان تو اَے وتن ماتیں سروں کُربان تو دل منی بےتو نَساٹی چوں کناں اِے منی زیمیں دل ءِ درمان تو چی کَناں باگ ءُ بھاراں بے تْرا تو گُلستان ءِ منی بوستان تو جی تْرا سجدءَ کَناں

درد من ءَ نئلاں بدے دلداری تو جان و دل سوختہ بیا غمواری تو دُژمن ءَ آ اگاں چہ ما بے زار ءَ تو مرا جان و جهانی مکن بیزاری تو دل اوں آرام نہ بیت چوں بہ کناں پیچ و تابم ز

دلمانگ ءُ دل وار بیت آزاتی ءِ ھک دار بیت زُلمانی بازیں سگگ ءَ بے وار بیت بے وار بیت اوپار ءُ سبر ءَ دژمن ءِ دم بُرت بلوچیں مِھتراں پادار نہ بنت دگرانی مُلک ماتیں وتن پادار بیت دگرانی رَند ءَ کے کپیت نا گوں درامد دوست بیت سَکی ءِ واھد ءَ برات وتی گموار بیت گموار بیت ھُشک ءَ مئے باگ ءُ ڈگار ھُشکیں مئے...

چَنگ جاں بُلبُل گل ءُ جی جان کَنت ناز کَنت گل پہ وت ءَ دْرشان کَنت گل تئ بے مِھریں گلہ ءَ من نہ کُت بِل کہ تئ ناز ءَ دل ءَ سندان کَنت چَم پہ تئ دیداری ءَ گریوان باں گُل گوں دَزگْوارءَ گْوزی کَندان کَنت دُژمِن ءَ گوں وش کَندی ماہ پری بَزگیں دوست ءَ وتی بیران ک

شُتے تو آزمــــــــــــــــــان ءَ بے توار ءَ منی دل تئ گـــــــــم ءَ ریشیں بھار ءَ تئی روگاں منی دُنیـــــــــــا تباہ بیت جَگر سوتک ءُ کباب بیت ھمچــــو دار ءَ نزانا زِنـــــــدگی مئے چون گْوزان اِنت کَـــــــــــدی بیت من بیاھاں تئ دوار ءَ نہ گنداں تئ وڈیں گَمـــــوار جھان ءَ من

مُلا پہ پاگ ءَ ناز کنت سوپی گو مُلا راز کنت دگرانی ھک ءَ نوش کنت روتیں مَسیت ءَ واز کنت وارتیں زکاتاں وت شکم نند اِیت ءُ ریش ءَ گواز کنت ھور ءُ بھشت ءِ ھاتر ءَ سوپی وت ءَ امباز کنت کنتیں تْکبُر سَد براں پاکیں کرآن ءَ گاز کنت دگراں گُشیت ءُ اِئب داں آکل ءَ وتیگاں باز کنت شائر بدار گال ءَ وتی مُلا ترا...

هجــوم کردند غم ها بر ساحل من چو دریا مـــــوج زن شد این دل من از آن کشتــــی ی پاره سوی منزل چنین طوفان انــــدر، سر منزل من چنان دشـــوار بودند مشکل عشق چه آسان دل شکستند مشکل من گلی کو خار را همــــــــــدم بخواند بیا بلبل تو بنگــــر زین خار و گل من درین محفل بیــــــان عقل و

من پرندوشیگیں واب ءَ ملگزارے دیستگ اَت ملگزارے دامن ءَ باگی اَنارے دیستگ اَت من نہ زاناں کہ کئی بھت ءُ نسیب ءَ جَھ جتگ زی گمانی کاروان ءِ من کتارے دیستگ اَت ھمر ھال چہ سِستگیں مردانی رنگ ءَ بے وسیں کاروان ءِ دنز ءِ دیم ءَ من گُبارے دیستگ اَت دست بنداں کہ وتی ٹھلانی لَھڑاں کم بکن

واھگ منی واھگ منی آجو بہ بات ماتیں وتن مئے چم روک مئے گُلزمین سر سبز بات ماتیں وتن دوست ءِ وتی رسم ءُ رواج دوست ءِ مناں ماتیں زُبان رھبند ءُ راہ ءَ من وتی پیوند کناں گوں جسم ءُ جان اِے پَنت ءُ سوج ءَ گوش دار جَند ءَ وتی پجاں بیار بیا گلزمین کدراں بزان باریں کدی کیتیں بھار راہ ءَ وتیگاں یل مَدے مُلک ...

بے کــــرارے دل ملارے گُلزمین شانتُل ءِ وشیں ً تـوارے گُلزمین جَنت ءِ باگانی ھال ءَ بیـــــا بگر زیب درایں نوبھـــــــارے گُلزمین میلب ءُ مِسـکانی بوی ھرگْوراں یاسمیـــن ءِ بوی ھارے گُلزمین تُستگیں دل بود کار اِیت دلبرے ھانُل ءِ مُلــــک ءُ دیارے گُلزمین چّم روک اِنت چاردھی ماہ گُشے

ھانی ے بیا کول ءُ اکرار ءَ بچار شئے مُرید ءِ سِستگیں مار ءَ بچار دل گنوکیں کار کنتیں اَشک ءِ اَشکانی وت سریں کار ءَ بچار دوست وت مارا کُشتیں سد براں مرچگیں بیا دوست ءُ گموار ءَ بچار بشی جمبر چو کہ

وتن وتن مئے ساہ ءُ جان کربان جان وتن تَئی من ءَ کُشیت چمن تئی دل ءِ کرار سمن تئی مئے چّم روک ڈن تئی کناں تئی وسپ ءَ من بیان وتن وتن مئے ساہ ءُ جان کشار مئے گلزمین ءِ وش کہ چارگ ماہ جبین ءِ وش اوں بوں یاسمیں ءِ وش نندگ وتی زمیں ءِ وش

در باغ دلم باری کاشــــــــــانه و گلزاری صــــد بلبل خوش الهان در وصف دلداری این فصــــــل بهاره من، رخساره نگار من گل در بر یاره من، در خـــــــواب و بیداری من عاشق دلداده معشــــــوق بیار باده دل دست افتاده، در چشم

مئے پاکیں وتن ماتیں، کُربان بلوچستان چوں ھُون رگ ءَ مئگاں مئے جان بلوچستان اِے لال ءُ منی گوھر چّم روک ءُ مئے گھّچر پردوس ءُ منی جَنت ایمان بلوچستان سَد رنداں مراں پّت تو، ہر روچ ما دگے داب ءِ ہ

جی تئی زیب ءَ مئے وتن ماتیں دل تراں روچ ءِ سد سلام داتیں ساھگ تئی دایم مئے سرا باتیں ساہ پہ تو کُربان مئے وتن ماتیں رند بلوچ