نالگ ایں بلبل گل وپادری نہ زاناں گُل گُشیت گوں کُنٹگاں یاری نہ زاناں دل چُشیں گموار زنگءَ جَت نہ کَنت اے ھما گمواراں گمواری نہ زاناں زار

ھتم ءَ کہ وھد ءِ گُل چِنے گِلہ ءَ مہ کَن چہ کُنٹگاں بھارگاہ ءَ ھم کُنٹگ ردیت چَہ کَنٹگاں گُل سِستگاں چو بُلبُل ءَ پریات کناں رازاں گوں گُل دْرشان کناں

بیا بِچار ھر دیم ءَ تْوار آہ ءِ منی زندگی ساہ گیر گُشے ساہ ءِ منی ھِچ نہ زانت درداں منی مُلا ءُ پیر شُشتگ ءِ ھُوناگوں زمین ڈیھ ءِ منی رند بلوچ

وتی سیہ ماریں مَلگْوراں مہ شِنگین مہ شِنگین مئے دِل ءِ درداں مہ شِنگین پہ گُوارگ جَمبَراں بستگ مئے چمّاں مہ شِنگین جَمبَر ءُ اَرساں مہ شِنگین رند بلوچ

پَمن ءَ رند جَنت اِنت ماتیں وتن دل تئی اِشکءَ بے وت اِنت ماتیں وتن ھَو بلوچستان من سُجدَاں کَناں مئے نِشان ءُ اِزّت اِنت مات

کُجا بیت آ منی چمّانی روک گم ءَ تئی مئے دل ءَ کُت آس روک پدا گوریچءَ سِست ءُ بَرت گُلاب ئے من ءَ داتی دِگہ گْرانیں اَزاب ئے منی آ لاڑُکیں برات پَمن ماہ اَت منی جان اَت منی

گُلزمین ءَ بِچار زیب دار اِنت منی ندر باں من کہ دین ءُ کرار اِنت منی چون دُروآں وتی گُلزمین ءَ بُگُش اِے منی جَنَت اِنت ءُ دَوار اِنت منی چی کناں جَنَت ءِ

زِندگ بہ دار دوداں وتی برجاہ بہ مان اِیت داں تئی نام ماتیں زُبان جِند ءِ توار گوں ھَر کَسی ھُوناں ھَوار ماتیں وتن جامَگ تئی چاگِرد وتی جَنَت تئی تئی اُستمان پَجار تئی زِندگ بہ دار دوداں وتی برجاہ

دل خروشان اندرین دریای غم ساحل کجاست ای شکسته کشتی ی ما می روی منزل کجاست در گلستان چون گلی تنها نشسته در سکوت باغ و راغ ماتم گرفته خوش غزل بلبل کجاست

ھَمبل ءُ بیلاں بلوچی بوان اِت ءَ شیرکِنیں لَبز ءَ وتی پَجّار اِت ءَ مئے بلوچی مئے وتی ماتیں زُبان بیا وتی ماتیں زُبان ءَ دار اِت ءَ شھسَسّا نَدکار سَیَد ھاشمی سیدگنج ءَ مئے بلوچی چار اِت ءَ شُشت ءُ پالاتی زبان پَلگارِتی لَبزبَلَد سید ءِ کتاب ءَ بیار اِت ءَ کَنت بیان مُلا وتن درد ءُ گم ءَ

من مِراں بَن گِراں بے ترا گُلزمین من مِراں بُن گِراں من نباں بے ترا من مِرا گُلزمین دل نہ بیت گُلزمین در نئیت اِے نَپس بے ترا گُلزمین من مِراں بُن گِراں ساہ بَند گوں ترا لیمُران بے ترا بے کرار دل منی

درد کَیت بے مِنت ءَ درمان نئیت بید تئی درداں دِگہ درد مان نئیت یاتگاراں درد تئی زیمیں دِل ءَ گرانیں درداں دِل منی ارزان نئیت مُرتگیں زِند ءَ منی زِندے بدے بے ترا زِند ءَ منی گاں جان نئیت جُنزگاے شپ منی لُنٹاں گوں تئی بے ترا سُھب ءِ سیمن آسان نئیت چوں مہ رنجین مِھربانیں ھمبلاں ھمبل

اندرین فصـــــــــل بهار آفسرده ام مادرم بی مادرم پژمـــــــــــرده ام این گلستانم به چشـــمم خار بود بس گلستان ســوی مادر دیده ام مهر مادر بیکران انــــــــــدر جهان مهر او با عالمی سنجیـــــــده ام نیست مادر نیست دنیــــــا را بها سایه مادر گر نباشـ

واھگ ءَ زیراں دل ءِ کِنزاں کناں پہ وتی ھُشکیں ڈگار شنزاں کناں وپتگیں واب ءَ نہ بیت آجو وتن ھر سھار ءَ من رواں جنزاں کناں من چوں شھداد ءَ نباں اِشتاپکار اُمر ءِ مکراں گوں مھنازاں کناں تو کَنے جی جان ڈیھہ ءِ دُژمن ءَ من گوں بیلءُ ھمبلاں رازاں کناں کئے وپاداریں چو سسی پنوں ئے گُلزمین ءَ گوں

من وتی گال ءِ تہ آں بیگواہ باں گوں کَلم ءَ سَر گِراں ھّمراہ باں تو مَسیت ءَ ھور مُلا واز کَن من رواں گْوں ھانُل ءَ گُمراہ باں رند بلوچ

بلوچستان من وتی ڈیھہ ءِ تہ آں آسودگ ءَ بَس وتی ماتیں وتن من پُسگ ءَ تو پہ زَر ءَ یل کَنے مات ءَ وتی من وتی مات ءِ دواراں نِشتگ ءَ رند بلوچ

سرسبز ءُ شاتاپ اِے چّمن مئے مکُران مئے مکُران گَنجانی واھَند مئے زمین مئے مکُران مئے مکُران اَرواہ ءُ ساہ اِنت جان من ماتیں وتن ماتیں وتن ِ ایمان ءُ پاکیں مئے وتن مئے مکُران مئے مکُران وھدے دل نِیمون کَنت باگاں وتیگاں سیل کَنت دل بود کَنت گو تئی سَمن مئے مکُران مئے مکُران اِستار تْرپوکیں آزمان شان ا...

اَکل ءَ دیم داتگ من ءَ گل تئی گَماں بیچاریں دل تئی مِھر پَداں دوستی ءَ سک دلواریں بیا منی ساہ ءِ بدل بے تو منی زِند زاریں مَرگ راہ چاریں بلے اَنگت تئی اُمیت واریں روچ رژن ءَ کہ منی سیاھیں شَپ ءَ چہ تاریں ماہ گُشے زاناں منی سیاھیں شَپ ءَ گوں زاریں بید ترا گُل تو بُگوش کئے کہ منی گَمواریں شر ز

کُشتگیں بَچانی داگ ءَ چہ ماساں جَست کَن سُتگگیں باگانی ھال ءَ چہ یاساں جُست کَن تو کہ پہ وشیں کلاتاں نِشتگ ءِ سَر پد نہ ئَے زھریں تیرانی نِشان ءَ سرمچاراں جُست کَن تو مَسیت ءَ کپتگ ءِ گوں ھُدا آں ھلوت ءِ سُتگگیں لوگاں بلوچ ءِ چہ آساں جُست کَن تو پہ مُلا دیم دئے گوشت ءُ پَس ءَ نام ءِ ھُدا

آ گُلرنگ ءَ جّگر سوتک ءُ پُرے کُت دِل ءِ اُپارگ ءَ دِل اَنگرے کُت مجَن تھنائی ءِ تُژن ءُ شِگّان ءَ کجا اِے متلبی بیـلاں بَرے کُت نہ کُت ماه آں منی شپ روشنائی گَنوک ءَ من کہ ماہ اوں دِلبرے کُت منی آرسانی کَدر ءَ گُل بہ زانتے گُلیں مِسکیں ڈگار ءَ جمبرے کُت ملام ءُ بے گناہ ءُ بے مّیاراں چہ مِھرانی شار ...