منی ھال ءَ دلی گموار زان اَنت منی درد ءَ ھماں درد دار زان اَنت بُرو اِے زندگی مّرگ ءَ سلام کن بگوں مرگ ءَ کہ زند ءَ زار زان اَنت رند بلوچ

زندگی باریں تو گوں ما چوں کُتاں دل مئے رُرتگ وتی لیبوں کُتاں مئے سر ءَ نہ رھّم تو بزگ نکُت اِے جّگر سوتکگ کباب ءُ کوں کُتاں مرگ گِلاہ ءَ چتوں گوں تو کناں زندگی تو وت منی دل ھُوں کُتاں وَھد درداں چوں منی درمان کاں

وتن ماتیں مئے ھُون ءَ ھوار اَنت گل ءَ باغ ءُ بھشت ءُ مئے ڈگار اَنت چہ ھاک ءَ کے وتیگاں بی تران بی وتی ھاک انت وتی کوھ ءُ تلار اَنت بیاں تو گلزمین ءِ یداں ھُشک کن کہ مئے ماتیں وتن چُک ءِ میار

ما با دردان دوچار روز و شـــب بوده ایم کم نشــــــــد درد ما تاب و تب بوده ایم روز خورشید ســـــــوخت و مرا تاب داد در بیابان دشت تشنــــــــه لب بوده ایم راه گم کرده شب بود و قندیل سوخت لب چو بستــه شکایت با قلب بوده ایم زندگی ای تو ما را چنــــــان کشته ای مرده ای هست زنـــــده عجب بوده ایم ای خوش...

به دردی که درمـــــان از آن دور بود ز حسرت دو چشمم بسی کور بود چو نازش ســــر آمد جگر خون شد مگــــــــــــر بود حوری که مغرور بود دلی بود پُر درد مشتـــــــــــــاق یار نصیبش همی درد و رنجــــــــور بود تنی بود خستــــــــه به دردی دچار همی زنـــــــده ای بود و در گور بود همان تشنــــــه ای بود دری...

مئے ماتی وتی خاک ءَ چوں وار اَنت وتی مُلک ءُ دیار ءَ اِے بے دیار اَنت گُشیت مُلا کہ اسلام ءَ تو دوست دار بلے چہ وتی ماتی ءِ حق ءَ بے توار اَنت مناں تو درس اسلام ءَ مہ وانین منی دنیا ءُ جنت مئے مات ءِ دوار اَنت دلاں ماں چون وتی اسلام ءَ بنداں بچاں تو پیرے مات ءَ درد دار اَنت مئے جان ءُ مئے ایمان مئے ...

مُلک وتی ءُ ھاک وتی جان وتی وتن وتی دُثمن سر ءَ تو ھوش کن کوہ ءُ کلات ڈن وتی شیریں بلوچ نر مزار، جند ءَ وتیگاں جاہ بیار مُلک مئے اے باغ ءُ پُل، دشت ءُ ڈگار چمن وتی پر چہ بباں بندیگ شُمے، رسم ءُ رواج ءَ گوں شُمے جاہ مئے وتی نہ کہ شُمے، مُلک کُھن زمین وتی وت پہ وتن تو جُھد کن، رسم ء َ بلوچی دود کن باغ...

ز دریا مــــــــــــوج گوناگون بر آمد ز بی چونی برنـــــگ چون بر آمد چو نیل از بهـــــر قومی آب گردید برای دیگــــــران چون خون بر آمد چو این دریای بیچون مـوج زن شد حباب آســـــــــا برو گردون بر آمد گهی در گیسوت لیلی فــــرو شد گهی از صورت مجنــــــــون بر آمد چو باز آمد ز خلـــــــــــوتگاه بیرون ...

اعتمادی نیست بر عُمــر تو چون نور چراغ خانه روشن می کند اینست دستور چراغ عُمر با صد سال با من بیوفائی کرد و رفت از که دیگر در جهان چشم وفا دارد کسی

شمع ی خاموش سحر دل راز پوشید برون آمد ز دریای ی خون خـــــورشید دل نازک اگر داری مجـــــــــــــــــو راز که مثل مــــــــــــوج دریا دل بجوشید - رند بلوچ

درامدانی تھاں کس ءَ دوست ءُ یار نگُشاں کہ ھُشکیں زمین ءُ تلار ءَ کس ڈگار نگُشاں وتی رگ ءَ تو مہ بُر، مہ سند چہ راج ءَ بچار بُرتگین بند ءَ آبدار نگُشاں تو دست ءَ ھُونیں مکاں چہ ناتپاکی ءِ زام ءَ چوشیں برات کُش ءَ ڈیھہ سرمچار نگُشاں زبان دوست زریں پہ مادری گال ءَ اِیداں بچار کہ ھر شعر ءَ شاھکار نگُشاں...

در صحن باغ این همه سرخی نه از گل است آتش فتاده در چـمن از آه بلبل است

درامدانی تھاں کس ءَ دوست ءُ یار نگُشاں زمین ءُ ھُشکیں تلار ءَ کس ڈگار نگُشاں وتی رگ ءَ تو مہ بُر، مہ سند چہ راج ءَ بچار بُرتگین بند ءِ بند ءَ آبدار نگُشاں تو دست ءَ ھُونیں مکاں چہ ناتپاکی ءِ زام ءَ چوشیں برات کُش ءَ ڈیھہ سرمچار نگُشاں زبان دوست زریں پہ مادری گال ءَ دگر زُبان ءَ وتی شعر ءِ شاھکار نگُ...

از داغ فــــــراق او در دل چمنی دارم ای لاله ی صحرائی با تو سخنی دارم این آه جگرســــوزی در خلوت صحرا به لیکن چه کنـــــم کاری با انجمنی دارم - اقبال لاهوری

شاخ گل از نازکــــــــــــــی ی یار یادم میدهد برگ گل زان گلــــــــــــــرخ رخسار یادم میدهد می روم من در گلستان کز خویش آسایم دمی بانگ بلبل ناله های زار یادم میـــــــــــــــدهد چون روم در کوه تا از یاد او فارغ شـــــــــــــوم می خـــــــــــــرامد کبک زان رفتار یادم میدهد هر کجا بینم گلی با خار...

نوبهار است جنـــــــون چاک گریبان مددی آتش افتاد بجـــــــــان جنبش دامان مددی گرمی عشق بسی در جگر آتش افروخت تشنگی سوخت مـرا ای لب جانان مددی راه گم گشته بپا آبله و منــــــــــــــزل دور خار صحرا مددی خضـــــــــــر بیابان مددی جام می ناب بدست تو تغافل تاچنـــــــــد گشت مخموری من ساقی مستان مددی ...

پادشاهی خواست خسرو را امتحان کند. به وی گفت امشب به قصر من دعوتی وقتی خسرو رفت قصر پادشاه پادشاه بهش گفت وقتی از پله ها بالا میایی وقتی اولین قدم خود را روی پله میزاری باید مصرح ی بگی تا من ناراحت شم و قدم دوم را که گذاشتی باید مصرح ی بگی تا ناراحتی من جا نمونه. نگار اسم زن پادشاه بود. و خسرو که وقت...

حرام باد بجـــــــــــــــــز یار گلعذار قدح فدای باده ی لعلش کنم هــــــزار قدح حبیب من چو شود ساقی و قدح گیرد روان بچـــــــــــــرخ در آید هزار بار قدح حسود را ز حسـد خون دل بجوش آید چو پر ز باده بدستم دهــــــد نگار قدح حلال نیست مئی لعل بی لب ساقی بُود حرام چو نوشنــــــد خوشگوار قدح حکایت از ج...

غیـــــــر را چند نهی ای مه من بر جان داغ چنـــــد سوزی دل غمدیده ی ما را زان داغ غرض این است که بر جان و دلم لاله رخی ســــــوزد از آتش عشق رخ خود پنهان داغ غــــــــــــــــم نداریم اگر داغ نهی بر دل ما خـــــرم آن لحظه که جانان نهد بر جان داغ غائب از دیده ی غــــــــم دیده اگر گردد یار زود باشد ک...

بلوچی ءِ رسم ءَ ادا چون کنے وتی قوم نام ءَ کُجا نوک کنے وتی راج ایل دات شُتے پہ گجر نئے تو بلوچے کہ پشکاں بدر تی ماتی بلوچے تی پت هم بلوچ گجر چم روک تئی وتی راج ءَ سوچ کسے کہ وتی دود ءُ رسم ءَ چہ سئست بزاں کہ وتی قوم ءُ راج ءَ چہ سئست چہ ماتین زُبان ءَ چیتوں پُشت کنے دگرانی لبزاں چیتوں گُشت کنے وتی ...